Çdo mëngjes gjyshi im e ndante kafen në dy filxhanë, edhe kur isha shumë i vogël për ta pirë. Thoshte se kafeja nuk pihet vetëm, pihet me dikë. Sot e pi vetëm, dhe ende lë një filxhan bosh përballë. Ndonjëherë më duket se ai ulet aty, i qetë, pa thënë asgjë, vetëm duke parë nga dritarja. Nuk e di nëse është kujtimi apo shpresa, por është e vetmja gjë që më mban të ngrohtë në dimër.